اگه من داد بزنم همش بگم دوست دارم راضـی میشـی؟

اگه من جار بزنـم همـه را با خبـر کنـم راضـی میــشــی؟

اگه من یاغـی بشـم همــه درهـا رو بشکنم راضی میشی؟

 اگه من تـا آخـر قلبـت تـا نهایـت بــپـرم راضـی میــشـی؟

اگه بـاز مـثـل قدیـما دلــت را دســت بـیـارم راضـی میشی؟

اگه ایـن بـازی عشقـــو از رقـیـبـم بـبـرم راضــی مـیشــی؟

مـن کـه گــفـتـم دیــگـــه  بــی تــو زنــدگــیــم بـی مــعـنی

 اگـه این معـنی رو توی زندگیم حکش کنم راضـی میشی؟

مــن کـه گـفـتم تــوی دلـم کـسی،دیگـه جای تورو نمیگیره

اگــه جاتـو تو دلــم تثـبـیــت کــنــم ، راضــــی مـــیشـــی؟

اگـــه من روزی تــو رو تــو خـــاطـــرات ، جــا بــــذارم

خودمو از دست این زندگی هم خلاص کنم راضی میشی؟

. راز عشق در اين است که

حس تملک را از خود دور کني .

در حقيقت هيچ کس نمي تواند مال کسي شود .

شريک زندگي ات را با طناب نياز مبند .

گياه هنگامي رشد ميکند که آزادانه از هوا و نور  آفتاب

وقتی تاریکی شبها رو چشام پا میذاره

نور چشمای قشنگت توی قلبم میزنه

وقتی سرمای زمستون توی رگهام میزنه

گرمی دستای نازت منو آروم میکنه

وقتی تلخی فراغت تو نگام موج میزنه

شهد بوسه لبانت رو دلم ساز میزنه

وقتی کابوس جدایی رو دلم خط میزنه

روی خواب خط میکشم تا منو داغون نکنه

وقتی لحظه وصالت داد رفتن میزنه

ابر چشمای غریبم تا سحر زار میزنه

وقتی قصه رسیدن کج و ناخوانا میشه

واژه

هرگز نمیخوام واسه من خوانا میشه

وقتی رسم و عادت بدقولیهات تازه میشه

رد پای گریه هام رو صورتم خط میذاره

وقتی قفل دستات از دستای من جدا میشه

زنگ

خوابیده قلبم بی صدا کنده میشه

آی خدای عاشقا کیان میخواد بهت بگه

اگه به مرجان برسم چیزی ازت کم نمیشه

فدای مهربونیهات قصه ما تموم نشه

گوشه نگاهی بکنی واسه عشق ما بسه

نذار گل وصال ما به دست تقدیر برسه

واسه یه بار هم که شده هر چی میگم بذار بشه

و این هم یک مطلب قشنگ از دوست خوبم مانی

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
ترا با لهجه‌ی گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی‌ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را
بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی‌دانم کجا تا کی برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره
با مهربانی دانه برمی‌داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد
من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی‌مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.......